Валасы на грудзях і паголены жывот: як выглядае новы кампраміс мужчынскай «натуральнасці»

Некалькі гадоў таму мужчынскі грумінг рухаўся ў адным кірунку: чым менш валасоў на целе, тым лепш. Цяпер трэнд разгортваецца — але не цалкам. На змену татальнай дэпіляцыі прыходзіць гібрыдны вобраз: густая расліннасць на грудзях пры абсалютна гладкім, паголеным або апрацаваным лазерам жываце. Гэта не адмова ад догляду за целам, а яго новая, больш выбіральная форма — і яна ўжо паспела падзяліць сацсеткі на два лагеры.

Нагода для размовы

Яскравым прыкладам трэнду стаў французскі акцёр, рэжысёр і аўтар кантэнту Поль Лефеўр. 38-гадовы Лефеўр даўно сабраў вакол сябе аўдыторыю дзякуючы загадкавым, стылізаваным фотаздымкам — звычайна задуменным, старанна выбудаваным паводле колеру і кампазіцыі. Але адна з апошніх публікацый у яго Instagram прыцягнула ўвагу не эстэтыкай кадра, а целам: валасатыя грудзі і цалкам гладкі прэс.

Рэакцыя ў Instagram аказалася амаль аднагалосна захопленай — падпісчыкі пакідалі каментарыі, у якіх выказвалі захапленне вобразам. А вось на платформе X (былы Twitter) абмеркаванне набыло больш неадназначны характар: адны карыстальнікі прызнаваліся, што ім падабаецца такое спалучэнне і яны задумаліся пра тое, каб таксама яго паспрабаваць; іншыя паставіліся да спалучэння валасоў і паголенай скуры скептычна.

Падобны вобраз — не адзінкавы эпізод, а частка больш шырокага павароту: маладыя геі ўсё часцей арыентуюцца на эстэтыку «клонаў Кастра» 1970-х — брутальную, натуральную, з выразнай прысутнасцю валасоў на целе. Вусы, валасатыя ногі і грудзі Лефеўра ідэальна ўпісваюцца ў гэты вобраз.

Адкуль узяўся трэнд

Мода на татальную дэпіляцыю мужчынскага цела ў масавай культуры вырасла з эстэтыкі 1990–2000-х — глянцавых часопісаў, рэкламных кампаній ніжняй бялізны, культуры фітнес-інфлюенсераў, дзе ідэалам стала гладкае, амаль «адпаліраванае» цела без аніводнага валаска. Гэта патрабавала пастаяннага догляду: воску, галення, пазней — лазернай эпіляцыі.

Вяртанне да «натуральнасці» ў апошнія гады — рэакцыя адразу на некалькі рэчаў. Па-першае, на стомленасць ад індустрыі б’юці-стандартаў, якая патрабуе пастаянных выдаткаў часу і грошай. Па-другое, на агульную рэтра-хвалю: цікавасць да эстэтыкі 1970-х заўважная не толькі ў грумінгу, але і ў модзе, музыцы, дызайне інтэр’ераў. Па-трэцяе, сваю ролю адыгрывае сімвалічная нагрузка валасоў на целе ў квір-культуры — густая расліннасць доўгі час асацыявалася з брутальнай, «мядзведжай» (bear) эстэтыкай і ўспрымалася як маркер маскуліннасці, які гадамі выцясняўся глянцавым ідэалам.

Чаму менавіта гэты кампраміс

Поўная адмова ад дэпіляцыі — крок, на які вырашаюцца не ўсе: валасы на жываце многія мужчыны па-ранейшаму ўспрымаюць як крыніцу дыскамфорту, а не як элемент эстэтыкі.

З практычнага пункту гледжання гэта яшчэ і пытанне догляду: выдаліць валасы з адной, адносна невялікай зоны жывата — значна менш працаёмкая і менш балючая працэдура, чым поўная дэпіляцыя ўсяго торса, а эфект захоўваецца прыкметна даўжэй, чым пры рэгулярным галенні ўсіх грудзей.

Спрэчная тэрыторыя

Не ўсім гэты гібрыд здаецца пераканаўчым. Частка аўдыторыі ўспрымае рэзкую мяжу паміж «валасатымі» і «гладкімі» ўчасткамі цела як візуальна ненатуральную — гэта значыць, трэнд, які пазіцыянуецца як адмова ад штучнасці, насамрэч застаецца вынікам мэтанакіраванага догляду, проста выбарачнага. Уласна, спрэчкі вакол публікацыі Лефеўра ў X добра гэта ілюструюць: рэакцыя аўдыторыі падзялілася менавіта на гэтай глебе.

Падобная гісторыя нядаўна здарылася і з вокладкай часопіса Playgirl, дзе мадэль з валасатымі грудзьмі таксама выклікала бурнае абмеркаванне — яшчэ адно пацвярджэнне таго, што тэма далёка не лакальная і не абмяжоўваецца адным інфлюенсерам.

Што далей

Як і любы трэнд, пабудаваны на выбарачным доглядзе цела, гэты кампраміс наўрад ці стане ўніверсальным стандартам — занадта шмат зменных: тып валасянога покрыва, асабістыя перавагі, болевы парог пры эпіляцыі. Але як культурны сімптом ён паказальны: спрэчка пра «правільную» колькасць валасоў на мужчынскім целе — гэта спрэчка пра больш шырокае пытанне: што сёння лічыцца прывабным і «сапраўдным», а што — штучна сканструяваным ідэалам.

Пакуль індустрыя б’юці-стандартаў шукае новы баланс паміж «натуральнасцю» і дагледжанасцю, гісторыі накшталт гісторыі Лефеўра працуюць лепш за любую рэкламную кампанію: яны паказваюць жывую, спрэчную, але шчыра чалавечую рэакцыю на спробу спалучыць неспалучальнае.