Амерыканцы прыехалі ў Патаю на 5 дзён. Секс-індустрыя рыхтавалася да буму — але нешта пайшло не так

Амерыканскі авіяносец USS Abraham Lincoln прыбыў у Тайланд пасля 265 дзён без заходу ў порт. На борце — каля пяці тысяч маракоў і марскіх пехацінцаў. Месца стаянкі — Лаем-Чабанг, прыкладна за паўгадзіны язды ад Патаі.

А цяпер проста ўявіце: пяць тысяч пераважна маладых мужчын, дзевяць месяцаў у моры — і Патая праз дарогу.

Я не ведаю, хто першым зірнуў на гэтыя зыходныя даныя і вырашыў, што зараз пачнецца міжнародная праграма па знішчэнні тазавага дна, але сацсеткі даволі хутка напоўніліся аповедамі пра тое, што сэкс-работнікі з'язджаюцца ў Патаю, ladyboys пераходзяць на ўзмоцнены рэжым працы, а попыт на мужчын-сэкс-работнікаў нібыта ўзляцеў кудысьці ў стратасферу.

Але 6 верасня Abraham Lincoln адчаліў, оргія стагоддзя афіцыйна мусіла скончыцца, і я вырашыў праверыць вынікі. Дзе сведчанні відавочцаў? Дзе інтэрв'ю з тымі, хто выжыў? Дзе чарга да практолагаў? Дзе хаця б графік продажу загойвальных свечак з прыгожым пікам каля 3 верасня?

Нічога.

І вось тут маё расследаванне пачало набываць вельмі непрыемны паварот.

Патая сапраўды рыхтавалася. Бары вывешвалі амерыканскія сцягі, некаторыя ўстановы абяцалі вайскоўцам зніжкі, мясцовы бізнес паціраў рукі, а сэкс-індустрыя выдатна разумела, што да яе набліжаецца плывучы горад з пяццю тысячамі патэнцыйных кліентаў.

Я тым часам палез шукаць абяцаны мужчынскі сексуальны апакаліпсіс.

Boyztown. Jomtien Complex. Гей-бары. Мужчыны — секс-работнікі. Мясцовыя навіны. Форумы. Статыстыка. Згадкі. Я падключыў ШІ-агента і прымусіў машыну шукаць сляды чалавечай распусты па ўсім інтэрнэце. У нейкі момант я нават змяніў геалакацыю на Патаю і палез у Grindr. Навуковая праца патрабуе ахвяр.

І вось тут мяне канчаткова падвялі.

Цішыня.

Ніякіх сведчанняў таго, што пяць тысяч амерыканскіх вайскоўцаў раптоўна абрынулі рынак мужчынскай прастытуцыі. Ніякіх уладальнікаў гей-бараў, якія не паспяваюць лічыць долары. Ніякай статыстыкі. Ніякага «мы працавалі ў тры змены».

Я прыйшоў па Садом і Гамору, а атрымаў адсутнасць статыстычна значнага эфекту.

Затое высветлілася, адкуль увогуле ўзялася гэтая цудоўная легенда.
Яшчэ да прыбыцця авіяносца ў турыстычных супольнасцях пачалі абмяркоўваць, што секс-работнікі нібыта спецыяльна едуць у Патаю да амерыканцаў. Лэдзібоі імгненна атрымалі асобную сюжэтную лінію. На спецыялізаваных форумах з’явіліся паведамленні, што працы стала больш, а на Reddit дайшлі да фармулёўкі пра разгортванне «стратэгічнага рэзерву лэдзібояў».

Амерыканцы яшчэ не паспелі сысці з карабля, а інтэрнэт ужо праводзіў мабілізацыю.

Праблема была толькі адна.

Самі амерыканцы, здаецца, гэты план не чыталі.

На Walking Street яны сапраўды з'явіліся. У go-go-бары хадзілі. Хтосьці напэўна цудоўна правёў час, і я не збіраюся адбіраць у гэтых людзей апошняе чалавечае шчасце пасля дзевяці месяцаў на авіяносцы.
Але знакамітую Soi 6 для вайскоўцаў пасля наступлення цемры закрылі. Уладальнікі некаторых устаноў расказвалі журналістам, што чакалі значна большага наплыву.

А потым пачалі паступаць рэпартажы з месцаў, і маё расследаванне канчаткова развалілася.

Маракі пайшлі на педыкюр, і не, гэта не метафара.

У адным салоне нават не засталося свабодных крэслаў, бо туды прыйшлі амерыканскія вайскоўцы рабіць педыкюр. Іншыя адправіліся па крамах. Куплялі Nike, Vans, Lacoste, H&M. У American Eagle расказвалі пра адзін з найлепшых дзён продажаў за апошні час.

А адзін марак пасля 265 дзён без нармальнага заходу ў порт пайшоў купляць шкарпэткі. Я некалькі дзён шукаў наступствы сексуальнага Армагедона, а чалавеку былі патрэбныя шкарпэткі.

У гэты момант я адчуў сябе асабіста падманутым.

Але Патая — не. Патая свае грошы ўсё роўна атрымала. Эканамічны эфект пяцідзённага візіту мясцовыя ўлады ацанілі прыкладна ў 100 мільёнаў бат — каля трох мільёнаў долараў.

Проста высветлілася, што пяць тысяч маладых людзей здольныя патраціць грошы не толькі там, дзе разлічваў інтэрнэт.

Патая ўжо перажывала падобную гісторыю з амерыканцамі.

Падчас вайны ў В’етнаме амерыканскія вайскоўцы прыязджалі сюды на R&R — адпачыць паміж службай і баявымі аперацыямі. Тысячы маладых мужчын з амерыканскімі заробкамі сталі выдатным рухавіком мясцовай эканомікі. Вакол іх раслі гатэлі, бары, масажныя салоны і забаўляльныя ўстановы.

Амерыканскія вайскоўцы потым сышлі, а бізнес-мадэль засталася.

Патая паступова ператварылася ў міжнародны курорт, сэкс-індустрыя навучылася абслугоўваць ужо не толькі амерыканскіх салдат, але і ўвесь свет, з’явіліся раёны з гей-барамі, мужчынамі — сэкс-работнікамі і велізарная транс-сцэна. Ladyboys, зразумела, амерыканцы Тайланду не падарылі — яны існавалі тут задоўга да з’яўлення першага амерыканскага марака. Але амерыканская ваенная прысутнасць сапраўды дапамагла раскруціць індустрыю забаў да таго маштабу, з якім сёння асацыюецца Патая.

І вось праз паўстагоддзя амерыканцы вярнуліся, Патая дастала старую метадычку, бары і сэкс-работнікі падрыхтаваліся. «Стратэгічны рэзерв ladyboys» у думках быў прыведзены ў поўную баявую гатоўнасць. І што ж яны ўсе пачулі?
— Мне б шкарпэткі.

Дзесьці ў гэты момант гісторыя канчаткова перастала быць парнаграфіяй і стала камедыяй.

У Hot Tuna на Walking Street каля трыццаці амерыканцаў абдымаліся і гарланілі разам з гуртом *Hotel California* і *Free Bird*. У гандлёвым цэнтры маракі хадзілі з пакетамі. Масажыстка на пляжы потым расказвала журналістам, што ўвогуле не заўважыла ніякага асаблівага наплыву.

Таму практалагічная статыстыка Патаі пасля візіту USS Abraham Lincoln, на маё глыбокае даследчыцкае расчараванне, засталася без сенсацый.

Эканоміка атрымала свае 100 мільёнаў бат.
Маракі — пяць дзён на сушы.
Хтосьці атрымаў сэкс (ну куды ж без яго, хочацца ў гэта верыць)
Хтосьці — педыкюр.
Хтосьці — новыя трусы.
І, мяркуючы па ўсім, самым сексуальна заклапочаным удзельнікам гэтай гісторыі аказаўся інтэрнэт.
Ну і я.

Але я хаця б праводзіў даследаванне.