Сорамна за абцасы партнёра: як серыял ад Netflix выкрыў страх асуджэння ўнутры самой гей-супольнасці

Часам не хочацца глядзець нешта грандыёзнае, цяжкае і абавязкова прэтэндуючае на званне галоўнага серыяла года. Часам хочацца проста сесці ўвечары, уключыць Netflix і на некалькі гадзін перанесціся ў Нью-Ёрк.

З яго модай, прыгожымі людзьмі, плёткамі, сексам, адносінамі і праблемамі, якія, вядома ж, здаюцца канцом свету, калі табе крыху больш за дваццаць.

Менавіта такім для мяне аказаўся серыял «Гламур».

Гэта лёгкі серыял, які я б спакойна пакінуў для нядзельнага прагляду. Калі хочацца адпачыць ад руціны, адключыць галаву і крыху атрымаць асалоду ад Нью-Ёрка, фэшну і чужых плётак.

Калі паспрабаваць апісаць яго адной фразай, то для мяне «Гламур» — гэта як калі б «Д’ябал носіць Prada» сустрэўся з «Сексам у вялікім горадзе», «Непрыгожай Бэці» і гейскай мыльнай операй — і ўсё гэта ў свеце б’юці-індустрыі.

І, шчыра кажучы, мне гэтага аказалася дастаткова.

Галоўны герой серыяла — Марка. Малады, небінарны, яркі хлопец, які атрымлівае магчымасць трапіць у свет, пра які раней мог толькі марыць: касметыка, мода, паспяховыя людзі і праца ў кампаніі легендарнай Мэдалін Адысан.

Але больш за ўсё падчас прагляду мяне чапляла нават не тое, што адбываецца вакол яго, а сам Марка.

Ён падаўся мне вельмі зялёным.

І я кажу гэта не як абразу. Яму крыху больш за дваццаць, і ў гэтым узросце, напэўна, цалкам нармальна памыляцца. Выбіраць не тых хлопцаў, рабіць памылкі на працы, не разумець, чаго ты хочаш ад адносін і ўвогуле ад уласнага жыцця.

Пакуль глядзеў серыял, я часта згадваў сябе прыкладна дзесяць гадоў таму.

І думаю, што цалкам мог бы паводзіць сябе гэтак жа.

Цяпер мне ўжо за трыццаць, і, вядома, я гляджу на многія сітуацыі зусім з іншай званіцы. Многае я зрабіў бы інакш. Дзесьці не стаў бы так прыніжацца, дзесьці раней паслаў бы чалавека нахуй, а дзесьці проста не рабіў бы відавочных памылак.

Але менавіта таму мне і было цікава назіраць за Марка.

Таму што, напэўна, сталець — гэта шмат у чым якраз вучыцца глядзець на сябе дзесяцігадовай даўніны і думаць: «Божа, навошта я ўвогуле гэта зрабіў?»

Пры гэтым я зусім не магу сказаць, што мне падабаліся ўсе рашэнні Марка.

Асабліва ў яго адносінах.

Мне вельмі спадабаўся Бэн. І мне было па-чалавечы яго шкада, калі Марка яго ігнараваў і часам абыходзіўся з ім даволі кепска. Менавіта таму я, напэўна, больш за ўсё хацеў убачыць, як будуць развівацца адносіны паміж імі.

Бэн здаваўся мне тым самым чалавекам, якога ты чамусьці не выбіраеш, хоць менавіта з ім, магчыма, усё магло б скласціся нармальна.

Затое Паркер ад самага пачатку выклікаў у мяне зусім супрацьлеглыя эмоцыі.

Ад яго літаральна ішоў вайб гандона. І чым далей развівалася гісторыя, тым больш я пераконваўся, што першае ўражанне мяне не падманула.

Хоць, магчыма, менавіта таму гэтая сюжэтная лінія і працавала. Марка зноў і зноў выбірае чалавека, які яму зусім не падыходзіць, таму што часам, калі нам крыху за дваццаць, нас сапраўды чамусьці цягне не да тых, з кім нам будзе добра, а да тых, з кім будзе складана, драматычна і абавязкова з эмацыйнымі арэлямі.

Асобна мне спадабалася, як серыял увогуле паказвае квір-жыццё. Тут яно не існуе асобна ад усяго астатняга.

ЛГБТ-персанажы з'яўляюцца ў кадры не выключна дзеля таго, каб расказаць гледачу, як цяжка быць квірам. Яны працуюць, сустракаюцца, займаюцца сексам, памыляюцца, раўнуюць, будуюць адносіны і жывуць цалкам звычайным жыццём.

І мне падабаецца менавіта такая нармалізацыя. Калі квір-персанаж — гэта проста персанаж, а не хадзячая трагедыя ці абавязковы ўрок талерантнасці для гледача.

Пры гэтым серыял усё ж паказвае і іншы бок. Напрыклад, геяў, якія ўсё яшчэ баяцца асуджэння з боку навакольных праз тое, што сустракаюцца з феміннымі хлопцамі.

І вось тут я ўвогуле не разумею, якая розніца.

Ты можаш быць якім заўгодна — маскулінным, фемінным, на абцасах, з макіяжам ці без яго. Чаму камусьці ўвогуле павінна быць сорамна за чалавека, з якім ён сустракаецца?

Напэўна, гэта адна з тых рэчаў, якія мне асабліва падабаюцца ў сучасным квір-кантэнце: ён паступова паказвае, што ўсе гэтыя ўнутраныя правілы наконт таго, якім «правільным» павінен быць гей, насамрэч існуюць толькі ў нашай галаве.

Вядома ж, нельга не сказаць пра Кім Кэтрал. Так, тую самую Саманту з «Сексу ў вялікім горадзе».

І вось тут я, шчыра кажучы, нават не адразу яе пазнаў. Хаця ў вобраз Мэдалін яна ўпісалася выдатна.

Моцная, упэўненая ў сабе, уладная жанчына, якая пабудавала ўласную імперыю, — гэты персанаж быццам ідэальна пасуе Кэтрал.

Яна вялікая малайчына, і без яе серыял дакладна страціў бы значную частку свайго шарму. Мне ўвогуле вельмі спадабаўся ўвесь свет індустрыі прыгажосці, які паказваюць у серыяле.

Я люблю «Д’ябал носіць Prada», люблю «Брыдкую Бэці», люблю гэты дзелавы Нью-Ёрк, офісы, моду, кар’ерныя інтрыгі і адчуванне, што недзе за шклянымі дзвярыма людзі ў прыгожым адзенні прымаюць рашэнні, ад якіх залежыць лёс чарговага брэнда.

Таму «Гламур» трапіў акурат у маю слабасць.

Праўда, серыял абрываецца, бо стваральнікі планавалі другі сезон, але ўрэшце перадумалі.

І менавіта гэта крыху засмучае. Таму што пасля фіналу застаецца адчуванне, што гісторыя толькі пачала адкрываць новыя сюжэтныя лініі. І тут мне здаецца, што гісторыю цалкам можна было б завяршыць хаця б асобным фільмам.

Так, напрыклад, адбылося з серыялам «У пошуках»: пасля яго завяршэння гісторыя атрымала паўнавартасны працяг у фармаце фільма «У пошуках: Фільм». А пасля скасавання Sense8 Netflix таксама ўрэшце выпусціў спецыяльны двухгадзінны фінал, каб паставіць кропку ў гісторыі.

Чаму нельга было зрабіць нешта падобнае з «Гламурам»?

Не абавязкова здымаць яшчэ дзесяць серый. Часам дастаткова аднаго добрага фільма, каб завяршыць сюжэтныя лініі персанажаў і даць гледачам нармальнае адчуванне завершанасці.

Асабліва калі фінал відавочна пакідае занадта шмат пытанняў.

Напрыклад, мне было вар'яцка цікава даведацца больш пра асабістае жыццё Чада, сына Мэдалін. Ён увесь час кажа пра тое, што ён таксама гей, але вось яго адносін з мужчынамі нам не паказваюць.

І ў мяне часам узнікала зусім дурная думка: а ён увогуле дакладна гей ці проста вельмі пераканаўча пра гэта расказвае?

Мне сапраўды хацелася б убачыць гэты бок яго жыцця. У выніку «Гламур» для мяне аказаўся менавіта тым серыялам, якім ён, магчыма, і павінен быў быць.

Лёгкім. Забаўным. Прыгожым. Без прэтэнзіі на нешта вялікае.

Не думаю, што калі-небудзь буду яго пераглядаць. Але адзін раз паглядзець дакладна варта было — асабліва калі вам падабаюцца такі жанр, Нью-Ёрк, мода, beauty-індустрыя і гейскае жыццё без бясконцага драматызму.

Я цалкам выпадкова наткнуўся на яго ў каталогу Netflix, калі проста шукаў, што паглядзець.

І, мабыць, менавіта за такія выпадковыя знаходкі я і люблю стрымінгавыя сэрвісы.

Ты не чакаеш нічога асаблівага.

Проста ўключаеш серыял.

А потым дзесяць серый запар глядзіш, як прыгожыя людзі ў прыгожым Нью-Ёрку ствараюць адно аднаму праблемы.

І часам гэтага больш чым дастаткова.