Як рускую песню пра Марлен Дзітрых пераклалі на нямецкую мову — праз дзесяцігоддзі пасля таго, як яе біяграфію пераклалі на рускую

Я жыву і выступаю ў Германіі як драг-квін артыстка пад сцэнічным псеўданімам Lola Q. Для канцэртаў у рускамоўнай супольнасці Франкфурта мне хацелася дадаць у праграму песню на нямецкай мове. Я доўга перабіраў розныя варыянты, пакуль аднойчы зноў не пачуў песню «Марлен», напісаную Аляксеем Раманофым і выкананую Лалітай.

Ёсць гісторыі, якія немагчыма расказаць адзін раз. Яны працягваюць жыць, змяняючы мову, эпоху і людзей, якія да іх дакранаюцца. Менавіта такой гісторыяй для мяне стала песня «Марлен».

Калі я ўпершыню пачуў яе ў выкананні расійскай спявачкі Лаліты, напісаную Аляксеем Раманофым, мяне ўразіла не толькі музычны твор. Мне захацелася зноў адкрыць кнігі пра Марлен Дзітрых, перачытаць яе біяграфію, лісты, успаміны людзей, якія яе ведалі.

Так пачалася праца, якая аказалася нашмат большай, чым проста пераклад песні.

Мяне не пакідала адна думка.

Калісьці Майя Крысталінская падарыла рускім чытачам магчымасць пазнаёміцца з Марлен Дзітрых, пераклаўшы яе біяграфію з нямецкай мовы. Гэта быў дзіўна далікатны пераклад — не толькі слоў, але і самой інтанацыі, характару, атмасферы.

Праз дзесяцігоддзі я нечакана апынуўся ў адваротнай сітуацыі.

Цяпер ужо мне давялося ўзяць рускую песню Аляксея Раманова, прысвечаную Марлен, і вярнуць яе на мову краіны, дзе сама Марлен Дзітрых нарадзілася.

У гэтым ёсць нейкая дзіўная сімэтрыя.

Калісьці нямецкая гісторыя загаварыла па-руску.

Сёння руская песня вяртаецца да нямецкага слухача.

Мабыць, менавіта таму мне хацелася быць як мага больш уважлівым. Не змяніць сэнс. Не страціць інтанацыю. Не страціць саму Марлен.

Кожны радок правяраўся не толькі на дакладнасць, але і на гучанне. Мне было важна, каб нямецкі тэкст успрымаўся не як пераклад, а як натуральны працяг арыгінала. Каб слухач не думаў пра тое, на якой мове песня была напісана спачатку.

Падчас працы я ўсё часцей лавіў сябе на думцы, што займаюся не столькі музыкай, колькі перакладам эмоцый.

Перакласці словы можна амаль заўсёды.

Куды цяжэй перакласці паўзу.

Уздых.

Цішыня паміж двума радкамі.

Мне хацелася захаваць менавіта гэта.

Мабыць, менавіта таму гэтая праца стала для мяне такой асабістай.

Гэта не спроба перапісаць гісторыю Марлен Дзітрых.

Не спроба зрабіць яе больш сучаснай.

І не жаданне стварыць яшчэ адну версію вядомай песні.

Хутчэй, гэта спроба пабудаваць яшчэ адзін маленькі мост паміж дзвюма культурамі, якія калісьці ўжо сустрэліся дзякуючы Марлен.

І калі пасля праслухоўвання нямецкай версіі хтосьці ўпершыню зацікавіцца гісторыяй Марлен Дзітрых, а хтосьці, наадварот, адкрые для сябе рускую песню Аляксея Раманафa і Лаліты, значыць, гэты шлях паміж дзвюма мовамі быў пройдзены не дарма.

Заўвага аўтара. Пры стварэнні нямецкай версіі песні выкарыстоўваліся інструменты штучнага інтэлекту выключна як дапаможны сродак. Усе творчыя рашэнні, рэдагаванне і канчатковая версія былі асабіста ўзгоднены і зацверджаны аўтарам песні Аляксеем Раманафым і спявачкай Лалітай.