Музычны крытык Бары Уолтэрс напісаў гісторыю ЛГБТ-культуры з 1969 па 2000 год. Расказваем галоўнае пра гэтую кнігу

Музычны журналіст Бары Ўолтэрс, чые тэксты дзесяцігоддзямі выходзілі ў Rolling Stone, The Village Voice і The Advocate, апублікаваў кнігу «Mighty Real: A History of LGBTQ Music, 1969–2000». Гэта маштабнае даследаванне таго, як музыка стваралася квір-людзьмі і для іх, пачынаючы са Стоўнвольскіх бунтаў і заканчваючы пачаткам эпохі інтэрнэту.

Пра што гэтая кніга?

«Mighty Real» — гэта адначасова і даведнік, і асабістыя мемуары аўтара. У 60 главах Уолтэрс аналізуе творчасць соцень артыстаў: ад ікон накшталт Дэвіда Боўі, Элтана Джона і Мадонны да менш вядомых піянераў, такіх як Патрык Хагерці з Lavender Country ці артысткі лэйбла Olivia Records.

Назва кнігі адсылае да хіта дыскa-спевака Сільвестра «You Make Me Feel Mighty Real». Для Ўолтэрса гэта не проста песня, а сімвал: ён купіў гэтую пласцінку ў дзень свайго паступлення ў каледж, калі заблукаў у Нью-Ёрку і ўпершыню адчуў сябе «на сваім месцы» сярод разнастайнасці мегаполіса.

Чаму аўтар вырашыў яе напісаць?

Галоўнай крыніцай натхнення для Ўолтэрса стала праца гісторыка кіно Віта Руссо «Целулоідная шафа» (1981), якая даследавала гомасексуальнасць у кінематографе. Ўолтэрс быў асабіста знаёмы з Руссо і хацеў стварыць аналагічны твор, але прысвечаны поп-музыцы.

Па словах аўтара, для пакаленняў, што выраслі да з'яўлення інтэрнэту, музыка была галоўным інструментам самапазнання. «Мы не маглі проста зайсці ў сетку і знайсці іншых геяў. Нам трэба было паставіць пласцінку», — тлумачыць ён. Напрыклад, праз песні Дэвіда Боўі 11-гадовы Бары ўпершыню даведаўся слова «бісексуал» і пачаў разумець уласную ідэнтычнасць.

Пра якіх артыстаў ідзе гаворка?

Кніга ахоплівае шырокі спектр імёнаў і жанраў:

• Мадонна: Уолтэрс падрабязна апісвае, як яна перанесла эстэтыку нью-ёркскіх клубаў на стадыёны і як рок-крытыкі ненавідзелі яе за гэта, не разумеючы, што яе вобраз ідзе з «разумнага і асабістага месца».
• Уітні Х'юстан і Лютар Вандрос: Гэта самыя сумныя раздзелы кнігі. Уолтэрс, асабіста ўзяўшы інтэрв’ю ў абодвух, піша пра «цану сакрэтнасці». На яго думку, немагчымасць адкрыта заявіць пра сваю ідэнтычнасць разбурала іх самаацэнку і ўскосна прывяла да заўчаснай смерці. Ён узгадвае, як Уітні пасля выключэння дыктафона прадставіла яму сваю партнёршу Робін Кроўфард як «любоў усяго свайго жыцця», хоць публічна так і не прызнала гэтага.
• The B-52s і Village People: Нягледзячы на тое што іх хіты накшталт «YMCA» або «Love Shack» сталі абавязковымі атрыбутамі любога вяселля, індустрыя доўгі час ігнаравала іх уклад. Уолтэрс адзначае, што The B-52s дагэтуль не ўключаны ў Залу славы рок-н-ролу, што, на яго думку, сведчыць пра схаваную гамафобію ў музычным бізнесе.

Навошта чытаць гэтую гісторыю сёння?

Уолтэрс падкрэслівае, што квір-артыст з’яўляецца ўніверсальным. Ён хацеў напісаць кнігу «настолькі гейскую, што яна становіцца даступнай кожнаму», праводзячы паралель з тым, як хіп-хоп Кендрыка Ламара, будучы глыбока ўкаранёным у чорнай культуры, зразумелы і цікавы ўсім.

Аўтар прысвяціў гэты твор сваім дзецям і будучым пакаленням, каб яны ведалі, праз што давялося прайсці іх папярэднікам і чаму гэтая музыка так многа значыла для супольнасці ў эпоху да смартфонаў і лекаў ад СНІДу. Кніга заканчваецца 2000 годам, але Уолтэрс не выключае працягу, якое даследуе ўплыў інтэрнэту і палітыкі на сучасную музыку.