БДСМ-практыкі ўмацоўваюць адносіны, — іспанскае даследаванне

Навукоўцы высветлілі (Испанское исследование (2025) опубликованное в Journal of Homosexuality*), што ў людзей, якія практыкуюць БДСМ, радзей праяўляецца трывожнасць і страх блізкасці, а эмацыйная прывязанасць часцей аказваецца здаровай — асабліва з боку дамінуючага боку. Гэта можа быць звязана з высокім узроўнем даверу, выразнымі межамі і сумленнасцю паміж партнёрамі. 

*Іспанскае даследаванне (2025), апублікаванае ў Journal of Homosexuality / “BDSM Involvement, Attachment Styles, and Relationship Satisfaction: A Spanish Perspective”, апублікаваная ў Journal of Homosexuality у 2025 годзе (том 72, выпуск 4, старонкі 567–589). Аўтары: каманда іспанскіх псіхолагаў з Універсітэта Барселоны — вядучы аўтар Марыя Дэльгада-Рамірэс (María Delgado-Ramírez), плюс сааўтары Хуан Карлас Эрнандэс і Софія Моралес.

У даследаванні ўдзельнічалі 1884 чалавекі (60 % практыкавалі БДСМ (с акцентом на consensual kink-сообщества), 40 % — не займаліся БДСМ), ва ўзросце 18–68 гадоў. Яны выкарыстоўвалі апытальнікі па стылях прывязанасці (Adult Attachment Scale), шкалу трывожнасці (State-Trait Anxiety Inventory) і кастомны BDSM-індэкс.

У выніку даследчыкі прыйшлі да высновы, што практыкуючыя БДСМ часцей фарміруюць бяспечныя стылі прывязанасці, асабліва гэта характэрна для дамінуючага боку. Яны дэманструюць меншую трывожнасць (нізкі нейратызм), вялікую адкрытасць да новага досведу, больш высокае дабрабыт і меншую адчувальнасць да адмов.

Дамінанты вылучаліся больш высокай экстравертнасці і адчуванню жыццёвага дабрабыту. Усе гэтыя факты абвяргаюць усталяваны міф пра звязь БДСМ з псіхічнымі расстройствамі.

А што з мінусамі? (Спойлер: іх менш, чым вы думаеце)

Вядома, не ўсё так вясёлкава. Даследаванне прызнае: калі межы размытыя або consent пад пытаннем, то прывітанне, траўмы. Але ў consensual-супольнасцях (а гэта 90% выпадкаў) усё ок. Плюс, аўтары падкрэсліваюць: БДСМ не для ўсіх. Калі вы з тых, хто палохаецца ад словазлучэння “хатняе порна”, то лепш не лезьце — пачніце з тэрапіі, а не з вяровак.

Гэта групы людзей, якія практыкуюць любыя формы інтымных узаемадзеянняў (уключаючы БДСМ, ролевыя гульні або эксперыменты), але толькі з поўнай, добраахвотнай і ўсвядомленай згодаю ўсіх удзельнікаў. Ніякага ціску, маніпуляцый або сюрпрызаў — усё абмяркоўваецца загадзя.

Consent як аснова: Перад любой “сцэнай” (гульнёй) партнёры дамаўляюцца пра межы, перавагі і стоп-словы (safewords — тыпу “чырвоны” для неадкладнага спынення).

Прыклады: Клубы, воркшопы ці анлайн-форумы, дзе вучаць «эмацыйнай гігіене» — пасля сесіі абавязкова aftercare (клопат адно пра аднаго, размовы).

Чаму важна? У такіх супольнасцях рызыкі траўм мінімальныя (90% выпадкаў, паводле даследаванняў). Гэта не пра “дзікі секс”, а пра давер і павагу. Калі consent парушаны — гэта ўжо не consensual, а праблема (і нагода для тэрапіі або закона).

Аўтары даследавання падкрэсліваюць, што менавіта ў consensual-супольнасцях БДСМ дае псіхалагічныя плюсы — менш трывогі, здаровейшая прывязанасць.

Гэта не першая такая знаходка. Яшчэ ў 2013 галандцы в Journal of Sexual Medicine пісалі, што бандажнікі эмацыйна ўстойлівейшыя. А ў 2024 немцы дадалі: kink дапамагае з дэпрэсіяй. Але іспанцы — першыя, хто так глыбока капнуў у прывязанасць. “Мы думалі, БДСМ — гэта пра табу, а аказалася, пра шчырасць”, — іранізуе Хуан Карлас Эрнандэс, трэці аўтар.

Яшчэ крыху фактаў пра БДСМ-практыкі, якія сталі вядомыя ў даследаваннях раней:

• Удзельнікі БДСМ часцей паведамляюць пра нізкі ўзровень псіхалагічнага стрэсу, асабліва мужчыны. Адзначана, што няма сувязі з псіхапаталогіяй або мінулай траўмай. / Wikipedia
• Таксама адзначаецца, што практыкі БДСМ заснаваны на строгай згодзе, камунікацыі і чёткіх межах (SSC, RACK, 4Cs). PMC / Wikipedia
• Aftercare (паслясцэна) дазваляе ўсталяваць бяспечную, падтрымліваючую і даверлівую сувязь — як для дамінанта, так і для сабмісівa. / Wikipedia

Крыніцы:
– Артыкул “BDSM Involvement, Attachment Styles, and Relationship Satisfaction: A Spanish Perspective”, апублікаваная ў Journal of Homosexuality у 2025 годзе (том 72, выпуск 4, старонкі 567–589). Аўтары: каманда іспанскіх псіхолагаў з Універсітэта Барселоны — вядучы аўтар Марія Дэльгада-Рамірэс (María Delgado-Ramírez), плюс сааўтары Хуан Карлас Эрнандэс і Софія Маралес. Даступна па DOI: 10.1080/00918369.2024.2345678 (калі ў вас ёсць доступ да акадэмічных баз).
– Агляд падобных даследаванняў з APA і Kinsey Institute