«Гэты год наглядна паказвае, што ўсе надзеі — марныя». Меркаванне пра тое, чаму ўсё так дрэнна

Чаму ўсё ляціць да чорта сабачага, калі ўсё гэта скончыцца і як у гэтай апакаліптычнай атмасферы перастаць трывожыцца і знаходзіць падставы для радасці? Напэўна, гэтымі пытаннямі задаюцца ўсе.

Людзі ўвесь час спадзяюцца, што будзе лепш. Нібыта прыемна, ведаеце , глядзець у будучыню з аптымізмам. Праспацца па раніцах і чакаць, які прыемны сюрпрыз падрыхтавала табе Сусвет сёння. Гэты год наглядна паказвае, што ўсе гэтыя надзеі — марныя.

Хто загадваў пад бой курантаў, каб у 2024-м усё было добра і ўсё атрымлівалася, не адгадаваў ні разу.

Таму што ўсё дрэнна. Прычым, што характэрна, увогуле ўсё.

Пачнём з таго, што ўвесь свет упаў у ліхаманкавыя абдымкі Малпячыя воспы, Трампа, эканамічнага крызісу, вайны, дыскрымінацыі па нацыянальнай прыкмеце і мове…. Цэлыя нацыі б'юцца ў істэрыцы. Рынкі проста разваліліся. Прычым усё адразу. Чаго не скажаш пра біткойн, які вырас да нябёсаў. Беднаму інвестару літаральна няма куды падзецца. Усюды вайна, крызіс і Трамп, ніхто не хоча ні працаваць, ні купляць. У навале толькі вытворцы ваеннай тэхнікі і канторы рытуальных паслуг. Вось для каго кожная жудасная навіна — свята.

Чорныя лебедзі Насіма Талеба з дзікім рогатам носяцца над кантынентамі. Не будзем забываць і пра тое, чаго разумныя людзі даўно чакалі.

Трамп прыйшоў да ўлады. А перад гэтым Пуцін, абнуляўшы тэрмін свайго прэзідэнцтва, развязаў вайну, напаў на суседнюю дзяржаву і прымусіў увесь свет стаць русафобамі, канчаткова разбіў сваім скіпетрам міф пра дэмакратыю.

Не будзем забываць таксама, што клімат глабальна цяплее, лёды таюць як… як лёды! Так, менавіта так яны і таюць! Толькі вельмі хутка, пра што нас папярэджвала адна смелая шведская дзяўчынка. Увогуле, засталося толькі Бузовай разрадзіцца сумесным альбомам з Баскавым, і можна будзе канчаткова канстатаваць прыбыццё Вершнікаў Апакаліпсіса.

У гэтыя трывожныя дні ўсё ідзе нібы па сцэнары добраўпарадкаванага кіно ў жанры кіберпанк. Чалавецтва развівалася, развівалася, але замест усеагульнага дабрабыту мы атрымалі хаос і мракабессе.

Чаму так?

Як казаў мудраму львянку Сімбе кароль Муфаса: «Мы ўсе звязаныя ў вялікім коле жыцця».

Вірусы лётаюць па свеце вольна, як вецер. Рынкі агульныя. Кампаніі пераплецены ланцужкамі паставак. Рашэнні адной краіны напасці на суседнюю тут жа ўплываюць на ўвесь свет у цэлым. У гэтым адзіным арганізме, які і ёсць чалавечае грамадства, ні адна праблема не бывае лакальнай. Эфект матылі ў плоці.

Але людзі працягваюць паводзіць сябе так, нібы жывуць у ізаляванай горнай вёсачцы, ахоўваючы яе ад усяго чужога і незразумелага, гатовыя падняць на вілы любога чужака.

Насамрэч не ў Пуціне корань зла, які стаў сучасным Гітлерам, не ў кітайцах, ад якіх пайшоў каранавірус, і не ў афрыканцах, адкуль цяпер ідзе воспа малпаў. Сёння бяда прыляцела з Расіі, заўтра зноў у Паднябеснай, паслязаўтра зноў народзіцца ў Афрыцы, а пасля паслязаўтра — у Беларусі. Мы ўсе ўзаемазвязаныя і ўзаемазалежныя. Успомнім культавы серыял дзевяностых: «Мы з першага класа разам, і за ўсё, што мы робім, адказваем таксама разам».

Тут няма ні правых, ні вінаватых. Проста вось такі хрэнавы год. Што з гэтым рабіць? Ды нічога! Які сэнс скупляць макароны і сядзець па хатах? Чаму быць — таго не мінаваць.

Я гляджу сваю стужку ў Facebook, і зрэдку на фоне агульнай істэрыі мільгаюць шчаслівыя твары.

Ёсць думкі на гэты конт? Магчыма, мы назаўсёды перастанем паціскаць адзін аднаму рукі. Магчыма, сусветная эканоміка рэзка зрушыцца або настане новая Вялікая Дэпрэсія. Усё гэта не мае значэння.

Мы па-ранейшаму жывыя.

У нас ёсць родныя і блізкія. Ёсць бацькі, дзеці і добрыя сябры. Ёсць цёплы ветрык, ранішняя кава і раскошныя заходы. І яны лепшыя за тасканскія, я настойваю.

Заўсёды будзе нешта не ў парадку. Але будзе і тое, што напаўняе дні сэнсам, а ноччу прымушае сэрца біцца часцей. Вось убачыце: пройдзе час, і мы будзем успамінаць гэты перыяд у гісторыі з цеплынёй. Бо ў памяці заўсёды застаецца толькі добрае.