Кроў, любоў і камінг-аўт: Як серыял «Інтэрв’ю з вампірам» ператварыўся з гатычнага шэпту ў гей-маніфест

На экраны выйшаў трэці сезон серыяла «Інтэрв’ю з вампірам» (цяпер пад назвай «Вампір Лестат»), які канчаткова высвеціў тое, што дзесяцігоддзямі хавалася ў цені гатычных асабнякоў Новага Арлеана. Тлумачым, чаму гісторыя Луі і Лестата — гэта не проста чарговая сага пра вампіраў, а найважнейшы тэкст пра пошук ідэнтычнасці, які прайшоў шлях ад схаваных метафар 70-х да абсалютнай свабоды сённяшняга дня.

У масавай свядомасці «Інтэрв’ю з вампірам» — гэта перадусім глянцавы хіт 1994 года з Брэдам Пітам і Томам Крузам. Для падлеткаў дзевяностых гэты фільм стаў ледзь не першым (і часта адзіным) культурным арыенцірам, які легітымізаваў аднапалюбоў, хай і на ўзроўні далікатнага падтэксту. Два прыгожыя мужчыны выхоўваюць дзіця-вампіра ў сэрцы Луізіяны — у гэтым не бачылі нічога звышнатуральнага, магчыма, таму што вампіры па вызначэнні існуюць на палях «нармальнага» грамадства.

Аднак, каб зразумець радыкальнасць сённяшняга пераасэнсавання, трэба вярнуцца да вытокаў. Першая кніга Эн Райс выйшла ў 1976 годзе, калі гомасексуальнасць у ЗША яшчэ афіцыйна лічылася «вычварэнствам», а законы супраць садаміі маглі прывесці за краты. У свеце Райс блізкасць замянялася пітвом крыві — гэты абмен вадкасцямі стаў ідэальнай, пачуццёвай метафарай інтымнасці ў эпоху, калі рэальны секс здаваўся небяспечным праз крызіс СНІДу.

Сучасны серыял ад AMC+ адкідвае ўсякую іншасказальнасць. Калі фільм 90-х прапаноўваў «нежную рэпрэзентацыю», то новая версія ў прамым сэнсе заяўляе вуснамі галоўнага героя Луі (Джэйкаб Андэрсан): ён «гей, гей, гей». Лестат жа ў выкананні Сэма Рыда паўстае як падкрэслена бісексуальны персанаж — фігура, дагэтуль катастрафічна рэдка сустракаемая на экранах у такім маштабе.

Чаму гэта варта глядзець сёння?

Гэта праца над калектыўнай траўмай. Серыял не проста паказвае квір-адносіны, ён аналізуе, як героі вымушаны былі хаваць сваю любоў праз законы пачатку XX стагоддзя.

Рэабілітацыя бісексуальнасці. Лестат — яркі, эксцэнтрычны і свабодны — разбурае стэрэатыпы пра «нявернасць» або «непрадказальнасць» бісексуальных людзей, факусуючыся на любові да чалавека, а не да яго геніталій.

Візуальны і сэнсавы катарсіс. У трэцім сезоне Лестат становіцца рок-зоркай у духу Дэвіда Боўі, выходзячы на сцэну, каб пракрычаць сваю гісторыю і перамагчы адзіноту праз музыку і сэкс.

Новы «Інтэрв’ю з вампірам» («Вампір Лестат») — гэта рэдкі выпадак, калі рэмейк не паразітуе на класіцы, а дагаворвае тое, што аўтары мінулага былі вымушаныя хаваць у сілу гістарычных абставін. Гэта гісторыя пра тое, што любоў, якой бы «праклятай» яна ні здавалася грамадству, застаецца адзінай сілай, здольнай утрымаць нас у сапраўдным. Як вынік — заслужаныя 100% на Rotten Tomatoes і статус аднаго з самых жывых (іронічна для гісторыі пра мерцвякоў) выказванняў у сучаснай поп-культуры.

У рэшце рэшт, перад намі не проста фэнтэзі, а гімн самапрыняццю. Бо калі нават старажытныя монстры знайшлі ў сабе адвагу выйсці з ценю і заявіць пра сваё права любіць, то, магчыма, гэтая надзея ёсць і ў ўсіх астатніх.