На экраны выходзіць «Pillion» — правакацыйная гей-меладрама з Александрам Скарсгардам і Гары Мелінгам

У сусветны пракат выходзіць адзін з самых абмяркоўваемых фільмаў мінулага года — «Pillion» (у перакладзе — «Задняе сядзенне»). Дэбютная праца брытанскага рэжысёра Гары Лайтона, якая атрымала 100% рэйтынг кінакрытыкаў на Rotten Tomatoes, распавядае гісторыю кахання і падпарадкавання на фоне дэкарацый лонданскага прыгарада. Расказваем, чаму гэты фільм называюць «дом-комам» і чаму ён выклікаў запаленыя спрэчкі сярод экспертаў па БДМС.

Пра што гэты фільм?

У цэнтры сюжэту — Колін (Гарры Мелінг), сарамлівы інспектар па паркоўцы, які жыве з бацькамі і спявае ў бэрбершоп-квартэце. Яго жыццё радыкальна змяняецца пасля сустрэчы ў пабе з Рэем (Александр Скарсгард) — маскулінным байкерам у скураным касцюме, які здаецца Коліну «нардычным богам».

Іх адносіны пачынаюцца з запіскі ў бары і спаткання на Раство каля крамы Primark, дзе Рэй прымушае Коліна лізаць свае боты. З гэтага моманту Колін прымярае на сябе ролю субмісіву («саба»), адкрываючы ў сабе тое, што Рэй называе «схільнасцю да адданасці». Паступова Колін цалкам падпарадкоўвае сваё жыццё правілам партнёра: голіць галаву, носіць на шыі сталёвую ланцуг з замком, спіць на падлозе каля ложка Рэя і гатуе яму ежу, займаючы ў іерархіі дома месца дзесьці ніжэй за сабакі і любімага матацыкла Рэя.

«Дом-кам» з брытанскім гумарам

Даведка. У кантэксце фільма «Pillion» і тэматыкі БДСМ, «дом» (скар. ад «дамінант») — гэта партнёр, які займае вядучую, кантралюючую пазіцыю ў адносінах.

Крытыкі ўжо паспелі ахрысціць карціну «дом-комам» (ад «дамінантная камедыя») і «БДСМ-версіяй Уоллеса і Громіта». У фільме мала дыялогаў, а суровыя побытавыя сцэны суседнічаюць з тыпова брытанскім невозмутым гумарам. Напрыклад, бацькі Коліна не толькі не пярэчаць супраць яго новых захапленняў, але і радасна аддаюць яму старую скураную куртку бацькі для першага спаткання.

Адным з самых запамінальных момантаў фільма стала сцэна эратычнай барацьбы герояў пад поп-хіт Тіфані «I Think We’re Alone Now». Нягледзячы на экспліцытнасць і жорсткасць некаторых сцэн, многія крытыкі называюць «Pillion» адной з самых далікатных і кранальных гісторый кахання года.

Чаму фільм выклікаў спрэчкі?

Нягледзячы на захопленыя водгукі (фільм ужо атрымаў узнагароды на Gotham Awards і British Independent Film Awards), «Pillion» падвергся крытыцы з боку часткі гледачоў і спецыялістаў. Асноўныя прэтэнзіі датычацца адлюстравання БДСМ-практык:

Эксперты адзначаюць, што ў фільме цалкам адсутнічае сцэна абмеркавання межаў і згоды, што з’яўляецца абавязковым у рэальных БДСМ-адносінах. З-за гэтага дынаміка герояў выглядае не як усвядомленая гульня, а як выкарыстанне ўразлівага чалавека ў стане дэпрэсіі або сацыяльнай трывожнасці.

Некаторыя палічылі пазіцыянаванне фільма як «рамантычнай камедыі» зманлівым, называючы адносіны герояў «дэпрэсіўнымі» і «аб’юзіўнымі».

Гучаць меркаванні, што Рэй паводзіць сябе не як «тыповы дом», а як чалавек, які маніпулюе партнёрам.

Што кажуць стваральнікі?

Рэжысёр Гары Лайтан сцвярджае, што не імкнуўся стварыць «эталоннае» кіно пра БДСМ-супольнасць. Яго цікавілі «запутаныя гісторыі», якія могуць выглядаць адначасова і як ружовая мара, і як яе поўная супрацьлегласць.

Актор Гары Мелінг, вядомы па ролі Дадлі Дурсля ў «Гары Поттэре», падкрэслівае, што маральная «шэрая зона» была закладзена ў фільм наўмысна. Паводле яго слоў, глядач павінен сам вырашыць, ці з’яўляецца паводзіны Рэя недарэчным, ці ж за ім хаваецца нешта большае.

Чаму гэта важна для кіно?

«Pillion», спрадзюсаваны A24, BBC Film і BFI, стаў прыкметнай падзеяй для квір-кіно. Яшчэ некалькі гадоў таму такі радыкальны праект наўрад ці пакінуў бы нішавыя фестывалі, але ў 2025–2026 гадах ён атрымаў шырокую рэкламную кампанію і намінацыі на прэмію BAFTA. Фільм не толькі даследуе тэму сэксуальнай ідэнтычнасці праз боль і падпарадкаванне, але і прымушае аўдыторыю задумацца, як на самой справе выглядаюць «здаровыя адносіны».