«Я баюся, што ў старасці ты будзеш адзінокім» — сказала мама, калі даведалася, што я гей

Я памятаю, калі мне было ≈17 гадоў, я прызнаўся маме, што я гей.

Яна маўчала амаль тыдзень, потым сказала: “Я баюся, што ў старасці ты будзеш адзінокім”.

Гэтая фраза засела ўва мне надоўга. У яе тады на працы было шмат геяў, і яна бачыла, як яны жывуць. Без партнёраў, без сям’і, часта ў адзіноце — быццам пасля 40 усё заканчваецца. 

І вось цяпер мне ўжо крыху больш за 35, і я ўжо не так актыўна трапляю ў фільтр для ўдзелу ў конкурсе dating-прыкладанняў, таму нехта ідзе ў залу не з любові да спорту, а каб, як гаворыцца, крыху падняць попу, а то яна пад цяжарам гадоў чамусьці ссоўваецца ўніз.

Вядома, можна ганяцца за грашыма, бо грошы часам лепш за любы фільтр разгладжваюць маршчыны.

Але я не хачу апынуцца тым самым старым, чыё «маладое дарэнне» на правах мужа шэпча медсястры: “Выключыце апарат, яму так будзе лепш.” 

Не. Не. І яшчэ раз не.

І вось з гэтымі думкамі я наткнуўся на даследаванне брытанскай Eva Group*, апублікаванае ў часопісе Attitude. Яно пра пажылых ЛГБТ-людзей — пра тых, кім мы, аднойчы, станем.

📉 Апытанне паказала:

• 70% рэспандэнтаў прызналіся, што аддалі б перавагу застацца дома адны, чым пераехаць у звычайны дом для пажылых, дзе ім зноў давядзецца прыкідвацца «нармальнымі».
• 67% ужо хавалі сваю арыентацыю пры звароце да ўрачоў або сацыяльных службаў.
• 85% сказалі, што не адчувалі б сябе ў бяспецы, калі б адкрыта гаварылі пра сябе ў тыповым доме састарэлых.
• І, увага, 97% (!) хацелі б жыць у ЛГБТ-дружалюбным доме, калі б такія наогул існавалі.

Праблема ў тым, што такіх дамоў пакуль проста няма.

І вось гэта самае страшнае: нават калі ты пражыў жыццё адкрыта, бараніўся, любіў, не хаваўся — на старасці гадоў табе можа зноў прыйсціся хаваць сябе. Нібы ўвесь шлях да свабоды можна адмяніць адной старэчай койкай у сацустанове. 

І ведаеш, я не хачу старэць у маўчанні. Не хачу зноў надзяваць маску, прыкідвацца «суседам, у якога проста не склалася з жанчынамі». Я хачу, каб у 70 гадоў можна было трымаць за руку таго, каго любіш, хачу сядзець на балконе, піць каву, абмяркоўваць, хто з нас гучней храпе/пукaе, і смяяцца, а не шаптаць у падушку.

І так, няхай цела старэе, няхай фільтры ўжо не ратуюць – але я хачу, каб вакол былі свае, а не «разумеючыя». Таму што паміж разуменнем і прыняццем – бездань.

Можа, мы яшчэ дажывём да таго часу, калі дом для старых геяў будзе не мемам, а нормай.

З вечарынкамі па пятніцах, дыджэем з Gran Canaria і медсястрой, якая ведае, што rainbow – гэта не проста свет.