«Я больш не буду змагацца за ЛГБТ-супольнасць». Яўрэйскія актывісты расчараваліся ў ЛГБТ-руху і больш не хочуць за яго змагацца

У апошнія гады ўнутры сусветнага прагрэсіўнага руху наспявае глыбокі раскол. Яўрэйскія актывісты, якія дзесяцігоддзямі змагаліся за правы ЛГБТ-супольнасці, усё часцей заяўляюць пра здраду. Падставай для гэтага сталі не толькі забароны на яўрэйскую сімволіку на прайдах, але і рэакцыя левых актывістаў на падзеі 7 кастрычніка 2023 года. “Doberman Media” пераказвае артыкул у Jerusalem News Syndicate (JNS), пра тое, як лозунг «ніякіх сіаністаў» стаў інструментам выключэння яўрэяў з парадку дня і чаму «радугавы сцяг» больш не здаецца ім сімвалам бяспекі.

Забароненыя сімвалы пад маскай «антысіянізму»

Канфлікт, які сёння перайшоў у вострую фазу, пачаў адкрыта праяўляцца яшчэ некалькі гадоў таму. Адным з самых гучных інцыдэнтаў стаў марш «Chicago Dyke March» у 2017 годзе. Тады арганізатары ўвялі палітыку «ніякіх сіаністаў», якая на практыцы абярнулася забаронай на сцягі гей-прайда з выявай зоркі Давіда.

Для яўрэйскіх удзельнікаў гэта стала шокам: сімвал, які нацысты прымушалі яўрэяў насіць падчас Халакосту, цяпер забаранялі ў асяроддзі, што прапаведуе інклюзіўнасць. На думку крытыкаў, такія забароны ў межах падобных маршаў па ўсёй краіне — толькі фасад для легалізацыі антысемітызму пад выглядам крытыкі дзяржаўнай палітыкі Ізраіля.

Пункт незвароту: 7 кастрычніка

Сапраўдным пераломным момантам у адносінах паміж яўрэйскімі актывістамі і прагрэсіўнай супольнасцю стала тэрарыстычная атака ХАМАС на поўдні Ізраіля 7 кастрычніка 2023 года. Для многіх нечаканасцю стала тое, што частка ЛГБТ-супольнасці не толькі не выказала спачування ахвярам найбуйнейшага масавага забойства яўрэяў з часоў Халакосту, але і фактычна «падвоіла стаўкі» ў абвінавачанні саміх ахвяр.

Як адзначаюць аўтары публікацый у JNS, замест абурэння відавочным злом частка прагрэсіўных галасоў далучылася да павесткі «вінаватыя яўрэі». Гэта прывяло да таго, што некаторыя актывісты, якія гадамі абаранялі правы квір-людзей, афіцыйна заявілі пра спыненне сваёй барацьбы ў межах гэтага руху.

Чаму гэта адбываецца?

Аналізатары вылучаюць некалькі прычын, па якіх яўрэйская прысутнасць у ЛГБТ-руху стала таксічнай для абодвух бакоў:

• Ідэалагічная палярызацыя: У сучасным прагрэсіўным асяроддзі барацьба за правы меншасцяў часта жорстка звязваецца з антыкаланіяльнай рыторыкай, дзе Ізраіль адназначна маркіруецца як «агрэсар», што аўтаматычна пераносіць негатыў на ўсіх, хто ідэнтыфікуе сябе з яўрэйскай дзяржавай.
• Крызіс ідэнтычнасці: Яўрэі ў ЗША і Еўропе сутыкаюцца з тым, што іх культурныя і рэлігійныя сімвалы (такія як зорка Давіда) больш не ўспрымаюцца як знакі ідэнтычнасці, а трактуюцца выключна як палітычныя жэсты.
• Ігнараванне траўмы: Адсутнасць эмпатыі пасля тэрактаў 7 кастрычніка з боку саюзнікаў па барацьбе за правы чалавека ўспрымаецца яўрэйскай супольнасцю як канчатковы разрыў «грамадскага дагавора» ўнутры інклюзіўнага асяроддзя.

«Я больш не буду змагацца за ЛГБТ-супольнасць» — гэтая тэза становіцца ўсё больш распаўсюджанай сярод тых, хто адчувае сябе лішнім на свяце «радугавой» свабоды. Сітуацыя вакол прайд-маршаў паказвае: калі інклюзіўнасць ператвараецца ў інструмент выключэння, рух рызыкуе страціць сваіх самых адданых прыхільнікаў.