Анальны сэкс без ілюзій: нататкі пасіва пасля года ў Іспаніі

Ёсць тэмы, пра якія ў гей-сроддзі пастаянна жартуюць, але ўсур'ёз абмяркоўваць іх мала хто хоча.

Гэта — адна з іх.

Так, гаворка пойдзе пра фекальныя канфузы падчас анальнага сэксу.

За апошні год жыцця ў Іспаніі я паспеў даволі актыўна пагрузіцца ў мясцовую гей-супольнасць: саўны Мадрыда, Барселоны, Валенсіі і Сітжэса, круізінг-прасторы, знаёмствы з мужчынамі.

І паступова я пачаў заўважаць адну рэч.

Канфузы здараюцца.

Але мяне здзівіла іншае.

Не самі сітуацыі, а тое, наколькі па-рознаму людзі да іх ставяцца.

Спачатку я думаў, што мне проста не шанцуе. Потым пачаў заўважаць заканамернасць. Асабліва ў саунах. Раніцай, пасля некалькіх гадзін сэксу, часам з'яўляецца той самы пах, які цяжка зблытаць з чымсьці іншым.

І ў нейкі момант я злавіў сябе на пытанні: а многія ўвогуле рыхтуюцца да анальнага сэксу так жа старанна, як я?

Для мяне падрыхтоўка заўсёды была такой жа часткай працэсу, як і змазка.

Не таму, што я лічу натуральныя працэсы арганізма чымсьці жахлівым. А таму, што асабіста мне цяжка расслабіцца, калі я не ўпэўнены ў сабе. Мне патрэбны менавіта гэты ўзровень спакою, каб атрымліваць асалоду.

Я разумею, што ў кожнага свой падыход. Для кагосьці невялікі рызыка няёмкай сітуацыі — проста частка рэальнасці. Для мяне ж гэта заўсёды было інакш.

Напэўна, у многім гэта звязана з тым, як я ўвогуле трапіў у гей-супольнасць. У Расіі я пастаянна чуў адну і тую ж думку: калі ты пасіў, ты павінен быць ідэальна падрыхтаваны. Любую няёмкасць успрымалі амаль як канец свету. Многія расказвалі гісторыі пра тое, як актывы адразу спынялі сэкс, грэбавалі або потым яшчэ доўга ўспаміналі гэты выпадак. Не ведаю, наколькі гэта адлюстроўвае ўсю расійскую гей-супольнасць, але менавіта такое ўяўленне склалася ў мяне.

Таму з часам падрыхтоўка перастала быць для мяне выбарам — яна стала правілам. Калі я не ўпэўнены ў сабе, сэксу проста не будзе. Вядома, былі і выключэнні. Аднойчы няёмкасць усё ж адбылася, але актыў зрэагаваў спакойна, без грэблівасці і без асуджэння. Аднак гэта амаль не дапамагло. Таму што да таго моманту я ўжо сам быў перакананы: пасіў павінен быць ідэальна чыстым.

З часам я зразумеў, што наогул няправільна гаварыць пра падрыхтоўку як пра нешта адно. Для кагосьці гэта прамыванне. Для кагосьці — харчаванне. Хтосьці настолькі добра ведае асаблівасці свайго арганізма, што можа спакойна займацца анальным сэксам без дадатковай падрыхтоўкі. Універсальнага спосабу, падобна, проста не існуе.

Асабіста ў мяне ўсё крыху складаней. Харчаванне не заўсёды давала прадказальны вынік. Таму я больш спадзяюся на падрыхтоўку перад сэксам.

І менавіта з гэтай установай я прыехаў у Іспанію.

Таму тое, што я ўбачыў тут, стала для мяне нечаканасцю.

За апошні год я ўсё часцей заўважаў, што ў саунах і круізінг-прасторах падобныя няёмкасці здараюцца значна часцей, чым я чакаў. Магчыма, мне проста так «пашанцавала». Магчыма, справа ў тым, што менавіта тут я нашмат больш актыўна наведваю такія месцы, чым раней. Я не магу сцвярджаць, што так адбываецца паўсюдна. Гэта толькі мае назіранні.

Але значна больш мяне здзівілі не самі сітуацыі, а рэакцыя на іх.

Я значна часцей бачыў не паніку, не агіду і не жаданне прынізіць чалавека, а спакойнае стаўленне. Нібы ўсе разумеюць, што цалкам кантраляваць уласны арганізм немагчыма.

Менавіта тады я ўпершыню задумаўся: няўжо тут сапраўды менш увагі надаюць падрыхтоўцы? Ці я проста сутыкнуўся з іншай сэксуальнай культурай, дзе падобныя сітуацыі ўспрымаюцца як натуральная частка анальнага сексу?

Я пачаў шукаць інфармацыю і зразумеў, што нават медыцынскі бок пытання не дае адназначнага адказу.

Падрыхтоўка сапраўды дапамагае знізіць верагоднасць падобных сітуацый. Але спецыялісты таксама нагадваюць, што цалкам выключыць рызыку немагчыма. Больш за тое, занадта частыя або агрэсіўныя прамыванні могуць раздражняць слізістую кішэчніка і самі станавіцца прычынай праблем. Пры гэтым многія лекары наогул робяць большы акцэнт не на прамываннях, а на харчаванні, здароўі кішэчніка і разуменні асаблівасцяў уласнага арганізма.

Атрымліваецца цікавы парадокс.

З аднаго боку, падрыхтоўка — гэта павага да сябе і партнёра. З другога — немагчыма дасягнуць стоадсоткавага кантролю над уласным целам.

Маё стаўленне ад гэтага не змянілася.

Я па-ранейшаму буду рыхтавацца перад анальным сексам. Не таму, што лічу астатніх няправымі, а таму, што менавіта так мне камфортна. Але жыццё ў Іспаніі прымусіла мяне паглядзець на гэтую тэму крыху шырэй.

Магчыма, сэксуальная культура праяўляецца не толькі ў тым, наколькі старанна мы рыхтуемся да сексу.

Але і ў тым, наколькі спакойна здольныя прыняць той факт, што часам чалавечае цела проста застаецца чалавечым. Мы ж не героі гей-порна.