Былы прэм’ер-міністр Францыі Габрыэль Аталь выдаў мемуары, дзе шчыра расказаў пра адносіны са Стэфанам Сежурнэ. У адказ ён атрымаў хвалю гамафобіі — і, здаецца, пачаў сваю прэзідэнцкую кампанію.
У Парыжы выйшла кніга, якую чакалі ўсе, хто сочыць за лёсам «макранізму». Габрыэль Аталь, якога яшчэ нядаўна называлі «палітычным вундэркіндам» і «міні-Макронам», прадставіў працу пад назвай «Быць свабодным чалавекам» (Être un homme libre).
Але замест дыскусій пра дзяржаўны доўг ці рэформу адукацыі Францыя абмяркоўвае новую ўспышку нянавісці ў сацсетках. Журналіст Дзіс Катаеў пабываў на прэзентацыі і зафіксаваў: французская «талерантнасць» заканчваецца там, дзе палітык вырашае быць занадта шчырым.
Змест
Пра што гэтая кніга?
Гэта не проста справаздача пра зробленую ўрадам працу. Аталь паспрабаваў напісаць чалавечы партрэт улады. Найбольш абмяркоўваная частка — яго адносіны з былым міністрам замежных спраў Стэфанам Сежурнэ.
Нягледзячы на тое, што пра іх саюз (і наступны разрыў) у Францыі ведалі амаль усе, Аталь упершыню апісаў гэта «знутры». Ён расказаў пра тое, як цяжка сумяшчаць статус другой асобы ў дзяржаве і захоўваць права на прыватнае жыццё, калі за кожным тваім крокам сочаць таблоіды і палітычныя апаненты.
Што здарылася пасля публікацыі?
Як толькі фрагменты кнігі трапілі ў сець, на Атталя абрынуўся шквал гамафобных абразаў. У асноўным — з боку прыхільнікаў крайне правых сіл і радыкальных кансерватараў.
Тэг з прозвішчам палітыка запоўніўся хейт-спічам. Апаненты абвінавацілі яго ў «нарцысізме» і спробе адцягнуць увагу ад рэальных праблем краіны «асабістымі падрабязнасцямі».
Сам Атталь, дарэчы, да такога прыёму быў гатовы. Як адзначае Дзяніс Катаеў, на прэзентацыі палітык выглядаў упэўнена. Для яго гэтая кніга — спосаб «нармалізаваць» сваю біяграфію перад магчымым рыўком у Елісейскі палац.
Чаму гэта важна для будучыні Францыі?
Габрыэль Атталь — адзін з самых папулярных палітыкаў краіны. Многія бачаць у ім натуральнага пераемніка Эмануэля Макрона на выбарах 2027 года.
Выпускаючы такую кнігу, Атталь гуляе на апярэджанне. Ён сам расказвае сваю гісторыю, не пакідаючы месца для «сенсацыйных выкрыццяў» з боку кампрамат-груп.
Рэакцыя на кнігу паказала, што Францыя па-ранейшаму глыбока падзелена. Пакуль Парыж абмяркоўвае права на свабоду самавыяўлення, правінцыя і правыя ўскраіны дэманструюць жорсткую нецярпімасць.
Для Атталя гэты скандал стаў своеасаблівым баявым хрышчэннем. Калі ён зможа вытрымаць пад гэтай хваляй хейту, захаваўшы рэйтынгі, гэта дакажа, што Францыя гатовая да першага адкрытага прэзідэнта-гэя. Калі ж травля ўдарыць па яго папулярнасці, «макраністам» давядзецца шукаць іншага кандыдата.
0 каментарыяў
Увядзіце email — мы дашлём аднаразовы код. Без пароляў і акаўнтаў.
Код адпраўлены на
Калі ліст не з'явіўся ў «Уваходных» на працягу некалькіх хвілін, правер папку «Спам», «Непажаданая пошта» або «Прамоакцыі», бо некаторыя паштовыя сэрвісы могуць памылкова змяшчаць туды аўтаматычныя паведамленні