«Ты проста адзін з…». Як гей-сауны дапамагаюць перажыць адзіноту — і чаму гэта не заўсёды працуе

✦ Матэрыял апублікаваны ў аўтарскай рэдакцыі. Меркаванні, ацэнкі і высновы, выкладзеныя ў тэксце, належаць аўтару і могуць не супадаць з пазіцыяй рэдакцыі Doberman.media. Рэдакцыя не нясе адказнасці за інтэрпрэтацыі, заявы і высновы аўтара.

Гей-сауны для мяне доўга заставаліся нечым асобным ад усяго астатняга жыцця — як паралельная тэрыторыя, куды прыходзяць не з дзённым настроем, а з вячэрнім, начным, крыху стомленым. Не турыстычнага, не сонечнага. Хутчэй такога, дзе ты дакладна ведаеш, навошта прыйшоў: за сэксам.

У Расіі я таксама бываў у саўнах, але тады ўсё было прасцей і прамалінейней: я хадзіў туды ў асноўным за сэксам, каб задаволіць фізічную патрэбу, разрадзіцца, не ўдаючыся ў лішнія сэнсы. Пасля пераезду ў Іспанію я стаў заходзіць туды часцей, чым чакаў ад сябе — і прычыны аказаліся ўжо іншымі. Тут прасцей ужо ў самым факце: усё легальна, адкрыта, мужчыны больш раскаваныя, атмасфера менш напружаная. Але справа не толькі ў гэтым. У эміграцыі, акрамя новых вуліц і адзіноты, мова не заўсёды слухаецца. І ў нейкі момант ты ловіш сябе на тым, што шукаеш не размову, а кантакт без тлумачэнняў — таму што пазнаёміцца ў барах ці на вуліцы з хлопцам, які спадабаўся, аказваецца куды складаней, калі мова яшчэ не стала па-сапраўднаму сваёй.

Саўна ў гэтым сэнсе — прастора надзвычай шчырая. Тут ніхто не робіць выгляд, што прыйшоў проста выпіць піва. Тут амаль не пытаюцца, хто ты і адкуль. Усё адбываецца целам раней, чым словамі.

І ўсё ж гэта не так проста, як здаецца.

Звонку здаецца, што гэтае месца без уразлівасці: мужчыны, упэўнена што ідуць па калідорах, расслабленыя целы, позірк, які не затрымліваецца даўжэй за секунду, калі ты нецікавы. Але чым часцей я туды трапляў, тым ясней бачыў, што пад гэтай упэўненасцю хаваецца шмат вельмі падобных станаў. Чаканне. Сканаванне. Надзея. Хуткае расчараванне. Новы круг.

Я заўважаў, як людзі ўваходзяць і выходзяць. Як хто-небудзь затрымліваецца надоўга, а хто-небудзь знікае праз дваццаць хвілін. Як адны амаль адразу знаходзяць кантакт, а іншыя гадзінамі блукаюць паміж парнымі і цёмнымі праходамі, быццам шукаюць не цела, а супадзенне.

Часам я лавіў сябе на тым, што раблю тое ж самае.

Часам пытанне «навішто я тут?» становіцца не філасофскім, а амаль цялесным. Яно ўзнікае ў паўзах паміж пацалункамі, мінетамі, у моманце, калі ты толькі што скончыў з адным хлопцам, а праз дзесяць хвілін ужо зноў вяртаешся ў цёмны пакой у пошуках ебара. У такія моманты ты спрабуеш зразумець, што менавіта ты зараз заглушаеш — адзіноту, трывогу ці страх застацца аднаму.

Таму што саўна сапраўды можа працаваць як часовае абязбольвальнае. Цяпло, скура, блізкасць — усё гэта вяртае ў цела, выцягвае з галавы. На нейкі час перастаеш быць асобным, чужым, новым у краіне. Ты проста адзін з.

Але потым ты выходзіш на вуліцу. Ноч. Прахалоднае паветра. Тэлефон у кішэні. І часам у памяці застаецца не канкрэтны мужчына, а адразу некалькі — розныя рукі, члены, пахі. Сэкс быў. Кантакт быў. А пачуццё, дзеля якога ты сюды прыйшоў, або стала цішэй — або проста сышло ў глыбіню і вырашыла пачакаць наступнага разу.

Я доўга думаў, узмацняе сауна адзіноту ці дапамагае яе перажыць.

Напэўна, гэта залежыць не ад месца, а ад таго, з чым ты туды прыйшоў. Калі ўнутры пустата — ты рызыкуеш выйсці з той жа пустатой, толькі стомлены. Калі ўнутры напружанне — яго сапраўды можна скінуць.

Для мяне самым складаным аказалася прызнаць, што часам я прыходзіў туды не за сэксам як такім. А за пацвярджэннем. Што я жаданы. Што мяне выбіраюць. Што я не знікаю ў новым горадзе.

І ў гэтым месцы сауна становіцца люстэркам. Не жорсткім, але прамым. Яна хутка паказвае, дзе ты ўстойлівы, а дзе пачынаеш залежаць ад чужога погляду. Дзе табе дастаткова самога факту прысутнасці — а дзе ты чакаеш, што нехта затрымаецца побач даўжэй, чым на дзесяць хвілін.

Былі вечары, пасля якіх я выходзіў спакайней, чым прыходзіў. Напрыклад, у тую навагоднюю ноч. З адчуваннем, што цела вярнулася ў раўнавагу, што напружанне сышло, што жыццё зноў адчуваецца шчыльным і сапраўдным.

А былі іншыя. Калі ўсё адбывалася правільна і лёгка — хуткі кантакт, звыклыя позы і рухі, чужое дыханне ля вуха, калі нейкі мужчына прыціскае цябе да сцяны і цалуе, — але пры гэтым унутры заставалася дзіўная пустата. Не трагічная. Проста халодная. Нібы целаў было многа, а супадзенняў — ні з адным.

Сауна не замяняе размовы, сяброў, доўгіх адносін, пачуцця дома. Яна не будуе будучыні. Але яна можа даць паўзу. Ноч, якую лягчэй пражыць. Кантакт, які не патрабуе біяграфіі. І, мабыць, гэта галоўнае: не прасіць ад яе таго, чаго яна не абяцае.

Цяпер я стаўлюся да гэтых прастораў спакайней, чым раней. Без ілюзій, але і без сораму. Часам мне туды хочацца. Часам — не. Проста сэкс, разрадка — і ўсё. І гэта таксама частка сталення: разумець, што ты ідзеш не таму, што «трэба», а таму што менавіта сёння гэта табе падыходзіць.

Я не лічу сауны ні выратаваннем, ні пасткай. Хутчэй — інструментам. Часовым. Фізічным. Чалавечым. Неідэальным. І, магчыма, самым шчырым у іх застаецца тое, што там немагчыма схавацца ад сябе. Нават у паўзмроку.

Падтрымайце незалежную журналістыку. Гэта не ўсплывальнае акно. Вы можаце прагартаць далей або закрыць гэтае паведамленне

Doberman Media працуе без інвестараў і грантаў — толькі дзякуючы вам. Ваша дапамога, нават нязначная, дазваляе нам працягваць працу. Дапамажыце нам выжыць: аформіце падпіску або падтрымаеце аднаразова. Няма магчымасці задонатыць? Проста перашліце гэты тэкст сябру.